Język : Częstotliwość liter w języku polskim

Litery polskiego alfabetu według częstości występowania, od najczęściej występującej:

1.A
2.I
3.O
4.E
5.Z
6.N
7.R
8.W
9.S
10.T
11.C
12.Y
13.K
14.D
15.P
16.M
17.U
18.J
19.L
20.Ł
21.B
22.G
23.Ę
24.H
25.Ą
26.Ó
27.Ż
28.Ś
29.Ć
30.F
31.Ń
32.Ź

Źródło: fajowa tabela na wikipedii

Polska : Główny Urząd Miar, sekunda przestępna, magiczny czwartek i polskie wzorce gęstości

Podczas kolejnej wycieczki po stronach polskich ministerstw, urzędów i instytucji, zatrzymałem się na dłużej w Głównym Urzędzie Miar. Urząd, odpowiadający za" zapewnienie wzajemnej zgodności i określonej dokładności wyników pomiarów przeprowadzanych w Polsce oraz ich zgodności z międzynarodowym systemem miar", zamieszcza na stronie sporo ciekawych informacji. Dowiedziałem się na przykład o sekundzie przestępnej, która dodana zostaje co kilka lat 30 czerwca lub 31 grudnia pomiędzy północą a godziną pierwszą czasu środkowoeuropejskiego, czyli pierwszą a drugą czasu polskiego, jako 0:59:60 . Ta wyjątkowa minuta ma więc 61 sekund. Ponieważ doba ziemska nigdy nie trwa równo 24 godziny, lecz "opóźnia" się o ułamki sekundy w stosunku do naszych zegarków, co kilka lat niezbędna jest kolejna "synchronizacja", gdy różnica przekroczy już 0,9 sekundy. Ostatnią sekundę przestępną mieliśmy 31 grudnia 2008 ( strona GUM podaje jeszcze poprzednią datę, 31 grudnia 2005).

Dużo o sekundzie przestępnej w polskiej Wikipedii

Również na stronie GUM dowiedziałem się, że za pierwszy tydzień kalendarzowy danego roku uznajemy pierwszy tydzień zawierający czwartek, i odpowiednio ostatnim tygodniem roku jest ostatni tydzień zawierający czwartek. GUM ilustruje to przykładem: "dni 1 – 3 stycznia 2010 roku należą jeszcze do 53 tygodnia 2009 roku, a dni 4 – 10 stycznia 2010 roku należą do 1 tygodnia 2010 roku."

Jeśli opuścimy stronę główną i zagłębimy się w archiwum biuletynów informacyjnych GUM, całkowicie darmowych i dostępnych w formacie PDF, możemy pomiędzy informacjami o targach i sympozjach dotrzeć do jeszcze większej ilości fascynujących informacji ze świata metrologii. Na koniec zamieszczam cytat z artykułu Pani Elżbiety Lenard na temat polskich wzorców gęstości, przypominający mi trochę fragment opowiadania science fiction:

"Laboratorium Gęstości dysponuje państwowymi wzorcami od ponad ćwierćwiecza. W 1983 r. świadectwa etalonu otrzymały dwa stanowiska: jednostki gęstości cieczy i jednostki gęstości ciała stałego. W latach dziewięćdziesiątych XX wieku zostały zastąpione monokryształem krzemu WASO 9.2 w kształcie prostopadłościanu o wymiarach 28 mm × 39 mm × 60 mm i masie ok. 153 g. (...) W 1998 r. WASO 9.2 został uznany za wzorzec państwowy w 1999 r. Jego gęstość w temperaturze 20 °C i przy ciśnieniu 101325 Pa wynosi: (2,3290889 ± 0,0000020) g/cm3.

W 2003 r. zakupiono wykonaną z monokryształu krzemu kulę SILO2, o masie ok. 1 kg, a dokładnie: (0,99730841 ± 0,00000030) kg i średnicy ok. 93,6 mm (...) Gęstość kuli SILO2 w temperaturze 20 °C i przy ciśnieniu 101325 Pa wynosi: (2,32911453 ± 0,00000152) g/cm3.

Jednostkę miary gęstości przekazuje się na stanowisku ważenia hydrostatycznego. Mieści się ono w klimatyzowanym pokoju w piwnicy, na betonowym postumencie niezwiązanym z budynkiem. Na konsoli z labradorytu, leżącej na czterech granitowych kolumnach, stoi waga-komparator AT1005. Pod konsolą, w termostacie TV7000 (o pojemności 70 dm3), stojącym na podnośniku hydraulicznym, umieszcza się cylinder szklany (o pojemności 20 dm3 albo 3 dm3) albo zanurzane w głębi cieczy wodoszczelne naczynia hydrostatyczne (o pojemności 3 dm3 albo 1 dm3). Pod wagą znajduje się odpowiednie zawieszenie hydrostatyczne (trójpoziomowa albo jednopoziomowa szalka), a pod konsolą umieszczone jest sterowane elektronicznie urządzenie do podnoszenia wzorców lub próbek. Jako ciecze immersyjne stosuje się nonan lub pentadekan. Temperaturę cieczy mierzy się za pomocą odpowiednio rozmieszczonych czujników termometrów oporowych współpracujących z mostkiem F700B lub MKT 25."

Biuletyn z powyższym artykułem.

A tak wyglądają nasze krajowe wzorce gęstości, od lewej SILO2 i WASO 9.2.

Herby : Nisko

Powyższy demotywator autorstwa KotKi169 trafnie oddaje pierwsze wrażenie po zetknięciu się z obecnym herbem miasta Nisko. Sam herb jednak nie jest żartem: dokładnie tak wygląda. Na tle srebrno-czerwonych pasów, na ciemnozielonej murawie stoi jasnozielona jodła, pod nią umieszczone trzy głazy narzutowe w postaci ciemnobrunatnych owali. Przez murawę, i, jak by nie patrzeć, przez drzewo i niebo przepływa jasnoniebieska rzeka San.

Poniższa historia powstania herbu może nieco tłumaczy to radosne zamieszanie:

“Przyjętym było, że kapitanowie drużyn wręczali sobie przed zawodami proporczyki, na których zawsze figurował herb miasta. W Nisku nie było proporczyków, bo Nisko nie miało herbu. Wówczas kilku sportowców (wymienieni z nazwiska zostali pan Stanisław Maroszek i Władysław Samek) zebrało się i zaprojektowało herb miasta Niska. Władze miejskie i powiatowe projekt zatwierdziły i w ten sposób sportowcy mogli na zawodach wręczyć wyszyty na jedwabiu proporzec z herbem Niska.” (Strona UMiG Nisko, za Janem Chruścielem)

Stąd też mogą wynikać niezgodności z zasadami heraldyki: Na herbie nie może być kilku odcieni koloru zielonego, jak również niedozwolone jest nakładanie barwy na barwę (tzw. zasada alternacji), w tym wypadku koloru niebieskiego na zielony oraz czerwony.

Geografia : NORC.pl

Google Streetview jest wspaniałe - umożliwia przejście z trybu mapy bezpośrednio na ulice oglądanego miasta. Niestety, póki co magiczne samochody Google jeszcze nie zajechały na polskie ulice, i musimy zadowalać się zdjęciami satelitarnymi. Jednak jeśli jesteśmy szczęśliwcami mieszkającymi w Warszawie, Krakowie, Wrocławiu lub Poznaniu, jest coś takiego jak google streetview dla polski w tych regionach. Strona NORC.pl całkiem zgrabnie spełnia tę rolę, choć zdjęcia nie są najświeższe, a pogmatwana "strzałkowa" nawigacja potrafi zakręcić w głowie. Jednak jak mogę śmieć narzekać, skoro dzięki NORC.pl mogę obejrzeć sobie większość mojego miasta?

www.norc.pl

Geografia : Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych

Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych, działająca przy Ministerstwie Spraw Wewnętrznych i Administracji, decyduje o znoszeniu, tworzeniu, zmianach nazw polskich miejscowości, przysiółków, leśniczówek, dzielnic, organizując kilka razy do roku posiedzenia, podczas których rozpatrywane są podania najróżniejszych władz i jednostek o zmiany w nazwach ich miejscowości.

Na stronie można obejrzeć protokoły z posiedzeń, i chociaż najczęściej zmiany podyktowane są kwestiami administracyjno-historycznymi, to w oczy rzucają się wsie i dzielnice, o ciekawie brzmiących nazwach, gdzie mieszkańcy postulują o zmianę nazwy prawdopodobnie przede wszystkim by na zawsze pożegnać nieciekawe skojarzenia. Jednak surowa komisja nie rozdziela pochopnie zezwoleń na zmiany, każdy postulat jest rozpatrywany osobno i bezwzględnie. Poniżej przykładowe rodzynki z kilku ostatnich posiedzeń:

W ciągu ostatnich 4 posiedzeń KNMiOF, pozytywnie zaopiniowano zniesienie lub zmiany następujących miejscowości, wsi, dzielnic, przysiółków:

Murzynowo, Nowy Jork, Stare i Nowe Niemyje, Wybudowanie, Stoisko, Kutaszewo, Kuprianowo.

Negatywnie zaopiniowano:

Długoniedziela, Syberia, Żarówka, Stęgawica, Gumowo-Józefina, Jebramki, Kwiatuszki Małe.

Do wyjaśnienia skierowano nazwy: Suczki i Samoklęski.

Chociaż obecnie działalność Komisji często sprowadza się do omawiania kwestii typu myślnik w nazwie miejscowości Jastrzębia-Góra, czy kropka nad Ż w miejscowości Wola Żarczycka, trzeba pamietać, że to właśnie owa komisja w latach 1934 - 1939 ustanowiła urzędowe, oficjalne nazwy wszystkich polskich miast ustawą obowiązującą aż do 2003 r., zaś po roku 1948 dokonała tytanicznego dzieła nadania polskich nazw 32 000 miejscowości na Ziemiach Odzyskanych po II Wojnie Światowej.

Podczas repolonizacji kilka miejscowości otrzymało nazwy na cześć wybitnych polskich działaczy na arenie krzewienia i walki o język polski:

Mrągowo na cześć K. C. Mrongoviusa,
Giżycko na cześć G. Gizewiusza,
Dzierżoniów na cześć Jana Dzierżonia,
Kętrzyn na cześć Wojciecha Kętrzyńskiego.

Również profesor Srokowski został uwieczniony w nazwie wsi gminnej Srokowo w powiecie kętrzyńskim.

Jeszcze trochę o KNMiOF na polskiej Wikipedii,
Strona KNMiOF.

Herby : Gogolin

Na herbie miasta Gogolin, w obecnej formie stosowanego od 1987 widzimy następujące elementy: Biały piec wapienny, symbol przemysłu wapienniczego który przyczynił się do rozwoju miasta; złote kłosy zboża, symbol gospodarności i dostatku, zaś na tle pieca tańcują Karolinka i Karlik, znani ze śląskiej pieśni ludowej "Poszła Karolinka...", która, jak czytamy na stronie miasta, "odegrała ważną rolę w procesie zachowania języka polskiego na Ziemi Piastowskiej".

Jakkolwiek rola "Karolinki" musi być znacząca (piosenka jest hymnem miasta, a pomnik Karolinki i Karlika stoi od 1967 roku w centrum miasta), to obecny herb jest po prostu nieładny, niesymetryczny, z sylwetkami zakreślonymi grubą krechą, niedbale stapiającymi się z powierzchnią pieca.

Inna wersja herbu, widoczna na stronie Wikipedii, jest trochę spokojniejsza, ale przez nadmiar kresek wygląda jak szkic.

Herby : Biały Bór

Herb miasta Biały Bór (woj. Zachodnio-Pomorskie) przedstawia urodziwą damę trzymającą piłkę, otoczoną przez poroże jelenia. Niewiasta zowie się Damiana, kobieta według legendy obdarzona tak wielkim temperamentem, że latami pracowicie zdradzała swego męża, bednarza, z mężczyznami miejscowymi i przyjezdnymi. Gdy sobie kogoś upatrzyła, rzucała mu piłkę ze swego okna, co było sygnałem, że będzie go oczekiwać o zmierzchu. Mąż stracił cierpliwość i zabił ją w jednej ze swych beczek, po czym utopił w jeziorze. Niestety za późno - zarówno Damiana, jak i rogi jej męża znalazły doczesne miejsce w herbie...o którym pierwsze wzmianki pojawiają się w literaturze już w roku 1394!

Wszystkie informacje o herbie Białego Boru znalazłem tutaj:
"Miasto i Gmina Biały Bór"