Herby : Runkel

Herb niemieckiego miasta Runkel coś mi przypomina... Ale co takiego... Mam to na końcu języka...

Podobieństwo przypadkowe - po prostu niesamowity zbieg okoliczności.

Herby: Bad Liebenzell

Oto w srebrnym namiocie, w obszernej wannie stojącej na kafelkowej podłodze, relaksuje się młoda, naga kobieta. W dłoni kieliszek napoju. Czy to kadr z serialu "Dynastia"? Bynajmniej! To bardzo spójny i luksusowy herb Niemieckiego miasta Bad Liebenzell. Uzdrowisk tam wiele, natomiast żaden spośród ich herbów nie przekazuje tak jednoznacznie pojęcia "relaks totalny"...

Herby : Nisko

Powyższy demotywator autorstwa KotKi169 trafnie oddaje pierwsze wrażenie po zetknięciu się z obecnym herbem miasta Nisko. Sam herb jednak nie jest żartem: dokładnie tak wygląda. Na tle srebrno-czerwonych pasów, na ciemnozielonej murawie stoi jasnozielona jodła, pod nią umieszczone trzy głazy narzutowe w postaci ciemnobrunatnych owali. Przez murawę, i, jak by nie patrzeć, przez drzewo i niebo przepływa jasnoniebieska rzeka San.

Poniższa historia powstania herbu może nieco tłumaczy to radosne zamieszanie:

“Przyjętym było, że kapitanowie drużyn wręczali sobie przed zawodami proporczyki, na których zawsze figurował herb miasta. W Nisku nie było proporczyków, bo Nisko nie miało herbu. Wówczas kilku sportowców (wymienieni z nazwiska zostali pan Stanisław Maroszek i Władysław Samek) zebrało się i zaprojektowało herb miasta Niska. Władze miejskie i powiatowe projekt zatwierdziły i w ten sposób sportowcy mogli na zawodach wręczyć wyszyty na jedwabiu proporzec z herbem Niska.” (Strona UMiG Nisko, za Janem Chruścielem)

Stąd też mogą wynikać niezgodności z zasadami heraldyki: Na herbie nie może być kilku odcieni koloru zielonego, jak również niedozwolone jest nakładanie barwy na barwę (tzw. zasada alternacji), w tym wypadku koloru niebieskiego na zielony oraz czerwony.

Herby : Gogolin

Na herbie miasta Gogolin, w obecnej formie stosowanego od 1987 widzimy następujące elementy: Biały piec wapienny, symbol przemysłu wapienniczego który przyczynił się do rozwoju miasta; złote kłosy zboża, symbol gospodarności i dostatku, zaś na tle pieca tańcują Karolinka i Karlik, znani ze śląskiej pieśni ludowej "Poszła Karolinka...", która, jak czytamy na stronie miasta, "odegrała ważną rolę w procesie zachowania języka polskiego na Ziemi Piastowskiej".

Jakkolwiek rola "Karolinki" musi być znacząca (piosenka jest hymnem miasta, a pomnik Karolinki i Karlika stoi od 1967 roku w centrum miasta), to obecny herb jest po prostu nieładny, niesymetryczny, z sylwetkami zakreślonymi grubą krechą, niedbale stapiającymi się z powierzchnią pieca.

Inna wersja herbu, widoczna na stronie Wikipedii, jest trochę spokojniejsza, ale przez nadmiar kresek wygląda jak szkic.

Herby : Biały Bór

Herb miasta Biały Bór (woj. Zachodnio-Pomorskie) przedstawia urodziwą damę trzymającą piłkę, otoczoną przez poroże jelenia. Niewiasta zowie się Damiana, kobieta według legendy obdarzona tak wielkim temperamentem, że latami pracowicie zdradzała swego męża, bednarza, z mężczyznami miejscowymi i przyjezdnymi. Gdy sobie kogoś upatrzyła, rzucała mu piłkę ze swego okna, co było sygnałem, że będzie go oczekiwać o zmierzchu. Mąż stracił cierpliwość i zabił ją w jednej ze swych beczek, po czym utopił w jeziorze. Niestety za późno - zarówno Damiana, jak i rogi jej męża znalazły doczesne miejsce w herbie...o którym pierwsze wzmianki pojawiają się w literaturze już w roku 1394!

Wszystkie informacje o herbie Białego Boru znalazłem tutaj:
"Miasto i Gmina Biały Bór"

Sztuka: Szrafirunek

Musisz szybko naszkicować wzór o kilku kolorach a do dyspozycji masz tylko długopis w jednym kolorze? Zawsze można zastosować zasady szrafirunku (zwanego również szrafowaniem), opracowane w XVII wieku by umożliwić dokładne odwzorowanie barw herbów rodowych w miedziorytach i w druku.

Powyższa propozycja zaprojektowana została przez Silvestra Petra Sancta oraz Marcusa Vulson de la Colombiere w 1638. Było wiele, wiele innych, ale z jakiegoś powodu tylko ta pozostała w powszechnym użyciu przez następne stulecia. Zasada jest prosta: pole w określonym kolorze zaznacza się w druku jednokolorowym za pomocą określonego deseniu, przykładowo kolor czerwony to kreski pionowe, niebieski poziome.

Dziwne nazwy widniejące nad kolorami to tradycyjne określenia barw herbu. Te siedem barw w tradycji heraldycznej zwie się przepięknie tynkturami. Tak naprawdę kolorów jest pięć, albowiem tynktury żółta i biała oznaczają metale, złoto i srebro.

Mnóstwo ciekawych rzeczy można dowiedzieć się na temat herbów w polskim internecie. Istnieje nawet specjalna gałąź wiedzy, zwana blazonowaniem, która jest niczym innym jak sztuką opisywania wyglądu herbu. Co wam mówią wyrażenia: figura zaszczytna, bordiura, spoinowanie? To tylko kilka z całego mnóstwa starodawnych określeń, które do dziś przetrwały jedynie jako tradycyjne terminy heraldyczne.

Stąd zacząć można podróż heraldyczną po polskiej Wikipedii
"Heraldyczna gramatyka" - o blazonowaniu na portalu Inne Oblicza Historii

Wikipedia o szrafirunku - wersja angielska, bardziej obszerna niż polska